Lewiatan

W trzewiach

Od wody ciągnie chłodem. Przy wejściu do Lewiatana słychać jeszcze port, ale między żebrami już niesie się muzyka. Szkielet leży nad samym brzegiem; w jego wnętrzu zbudowano salę, schody i drewniane galerie. Nad nimi kości schodzą się w kopułę. Po chwili trudno przestać wyobrażać sobie morze, które zdołało pomieścić to stworzenie żywe.

Ludzie zadomowili się w nim starannie. Rzeźbienia pokrywają kość, z mniejszych kręgów zrobiono krzesła, a między kłami i pazurami zawieszono osobliwe lampy. Pod przezroczystymi błonami świecą narządy głębinowych stworzeń. Ich chłodny blask wydobywa ze ścian kształty, których płomień świecy nie potrafi oświetlić równie wyraźnie. Cień przechodzącego gościa wydłuża się na żebrze i znika pod galerią.

Za bar służy czaszka. Butelki stoją w oczodołach, nad głową obsługi biegnie sklepienie podniebienia. Na stołach, w których drewnie tkwią muszle, pojawia się jedzenie godne cen żądanych przy wejściu. Obsługa nie pozwala długo czekać. Wśród muzyki i rozmów można zapomnieć o wielkości szczęki, pod którą podano kolację, dopóki znów nie uniesie się wzroku.

W Neverwinter trudno o drugą salę, w której równie swobodnie spotykałyby się tak różne rasy i profesje. Lewiatan uchodzi za ziemię niczyją. Przychodzi się tu z przyjaciółmi, po pracę, na spotkanie, o którym lepiej nie rozmawiać na ulicy. Przed drzwiami stoją ochroniarze. W środku jest dość miejsca na dobry interes i dość hałasu, żeby nie każdy musiał go słyszeć.

Przy stole Gundrena

Hazel załatwił spotkanie przez swoją siostrę, która znała Gundrena. Oferta przyszła w kopercie; krasnolud czekał na nich w Lewiatanie. Odethan, Helya i Gorr mieli jeszcze własne sprawy w mieście, lecz o umówionej porze cała czwórka dotarła pod karczmę. Powołanie się na Gundrena przyniosło pierwszą korzyść jeszcze przed rozmową: zapłacili mniej za wejście.

Wielka sala skutecznie odciągnęła ich uwagę od pracy. Rozglądali się, bawili i tańczyli, zanim odnaleźli zleceniodawcę. Siedział z Sildarem Hallwinterem. Był podekscytowany odkryciem dokonanym wraz z braćmi, lecz szczegółów strzegł. O wozie mówił chętniej: zaopatrzenie górnicze trzeba było zawieźć do Phandalin, do Artykułów Barthena. Za bezpieczną dostawę obiecywał każdemu dziesięć sztuk złota.

Gundren i Sildar mieli wyruszyć pierwsi, po posiłku. Pozostali spędzili noc w karczmie, uzupełnili zapasy i zajęli się transportem. Nie zapytali nikogo, co dzieje się w Phandalin. Opuścili miasto z umówioną zapłatą w perspektywie; dopiero na trakcie znaleźli zabite konie, czarne strzały i ślady ciągnięcia dwóch ciał przez śnieg.

Wieczór Sune

Kiedy Patera wróciła na święto Sune, Neverwinter strzegło bram przed ludźmi z ogarniętego wojną regionu. Szukali księgi o illithidach, a dostanie się do miasta zajęło im znacznie więcej czasu, niż ktokolwiek miał ochotę poświęcić. Potem trzeba było dostać się jeszcze do Lewiatana. Od gości wymagano opłaty i stroju odpowiedniego na przyjęcie.

Gorr nie chciał się przebierać. Wolał zarobić. Zatrudnił się przy ochronie i w ten sposób i tak dostał strój, w którym wcześniej nie zamierzał się pokazywać. Helya przyglądała się mężowi, zazwyczaj ukrytemu w zbroi, z rozbawieniem. Płomyk komentował wygląd kompanów, Odethan ich obyczaje. Wkrótce miał także powód, żeby uważniej pilnować napojów.

Surfinię odnalazły drowy, które przed laty wystawiła do wiatru. Dosypały jej czegoś do drinka. Poplątany język zdradził, że stało się coś niedobrego; Gorr nie zdołał temu zapobiec. Helya pomogła znaleźć handlarza mikstur, który potwierdził podejrzenia. Zbierali informacje, załatwiali interesy i próbowali bawić się dalej.

Hazel szukał kobiety z książką. Wrócił niesiony przez półorka, wiotki i bardzo rozmowny. Złożony na stole, wyjaśnił, że sprzedał róże za proszek, po którym przestał czuć ręce i nogi. Róże najwyraźniej radziły sobie lepiej: obracały jego głowę ku rozmówcom i gestykulowały liśćmi. Płomyk sprawdzał zdobycz druida; Odethan miał przed sobą kolejny dowód, że jego towarzysze potrzebują nadzoru.

Nie wszystko dawało się obrócić w żart. Kobiety przysiadające się do Odethana chciały od niego czegoś innego niż nauk religijnych. On nie zawsze to rozumiał. Helya widziała, jak blisko siadają, a wyjaśnienia pijanego męża niewiele pomagały. Przy tym samym stole, przy którym przed chwilą się śmiali, coraz łatwiej było powiedzieć o słowo za dużo.

Dawni znajomi

Rozmowa wróciła do ich pierwszego pobytu w mieście. Gorr wspominał diabelstwo, którego bronił przed pijakami. Surfinia pamiętała to spotkanie równie dobrze: to ona była wtedy napadnięta. Mogli już opowiadać tę historię jako małżeństwo. Odethan przypomniał sobie kwiaciarkę, człowieka, którego musiał od niej odciągnąć, i kwiaty dla Helyi. Helya miała własną historię o kościach, oszustach i ucieczce przed strażą.

Wieczór przyniósł Gorrowi jeszcze wyróżnienie w konkursie, do którego się nie zgłaszał. Dandelion zapowiedział pojedynek bardów. Pod olbrzymimi żebrami trwało święto; o księdze, o drowach i o tym, co czekało za drzwiami, nie dało się zapomnieć na długo.

Po powrocie

Dużo później, w Podmroku, Odethan zaprosił do Lewiatana Luminę. Helya już nie żyła. Za Paterą zostały kolejne straty, a do portu Neverwinter wciąż było daleko. Paladyn opowiadał o karczmie w cielsku potwora i o jej kuchni, wyraźnie lepszej od posiłku, którym sam uraczył drowkę. Żartował, że zaraz pośle służącego z rezerwacją stolika.

Lumina przyjęła zaproszenie. Najpierw mieli rozprawić się z illithidami i wydostać na powierzchnię. Dopiero potem byłaby kolacja. Na razie pozostawały jej słowa, wypowiedziane do niego z bliska: "Spotkajmy się w Lewiatanie".