Powrót do Phandelver
Linene Graywind: smukła półelfka z ciemnymi włosami, w granatowo-ochrowym stroju, z dwoma mieczami i kluczami u pasa.

Linene Graywind

Półelfia mistrzyni miecza prowadząca Kram Lwiej Tarczy. Patera poznała jej upór podczas poszukiwań zaginionego towaru; później usłyszała jej świadectwo niewoli w Gibbet Crossing.

Spojrzenie znad lady

Linene Graywind potrafiła ocenić człowieka równie szybko jak przyniesiony towar. Wysoka, szczupła półelfka stawała za ladą ze skrzyżowanymi ramionami i czekała, aż rozmówca przejdzie do rzeczy. Ubierała się porządnie, z myślą o pracy i swobodzie ruchu. Przy pasie nosiła klucze. Nawet dobrym znajomym nie rozdawała uśmiechów tylko dlatego, że weszli do sklepu.

Kram Lwiej Tarczy należał do kompanii kupieckiej z Yartar. Linene odpowiadała za towary i pilnowała interesów placówki, zachowując własny osąd także wobec miejscowych władz. Handel wymagał bezpiecznych dróg, a na tych coraz częściej znikały dostawy.

Za zaginionym towarem

Nie zamierzała jedynie czekać na kolejną karawanę. Ruszyła z Phandalin w stronę Neverwinter, żeby ustalić, co stało się z brakującym ładunkiem. Poszukiwania zaprowadziły ją do kryjówki Klarga. Tam jej droga przecięła się z drogą przyszłej Patery, pośród łupów zgromadzonych przez gobliny.

Była doświadczoną szermierką, walczącą dwoma krótkimi mieczami. Czerwone Ostrza nie budziły w niej takiego lęku jak w bezbronnych mieszkańcach, lecz nawet ona musiała liczyć się z ich rosnącą liczbą. Umiejętność obrony własnej skóry nie wystarczała, by zabezpieczyć sklep i cały szlak.

Słowa przy obozowym ogniu

Później Linene znalazła się w niewoli w Gibbet Crossing. Przeżyła ją i dotarła z ocalałymi do ukrytego obozu pod Thundertree. Tam, wśród ludzi próbujących odzyskać oddech po ucieczce, opowiedziała o torturach i o tym, co zrobiono Gundrenowi.

Krasnolud był już przed nimi, ciężko okaleczony, z fragmentem obelisku w czaszce. Świadectwo Linene odsłoniło drogę, która doprowadziła go do tego stanu. Sama również niosła skutki niewoli. Bezpieczniejsze miejsce dawało schronienie; nie odbierało pamięci o podziemiach.